Producent zwykle ma katalog. Leży w PDF-ie sprzed dwóch lat, w Excelu u handlowca i w głowie właściciela, a na stronie jest zakładka „Oferta” z sześcioma zdjęciami i zdaniem „zapraszamy do kontaktu”. Kupiec z hurtowni, który szuka dostawcy o dziewiątej wieczorem, nie zadzwoni, tylko otworzy stronę następnej firmy, na której znajdzie wymiary, opakowanie zbiorcze i minimalne zamówienie. Dlatego przy stronach dla producentów zaczynam od katalogu, a dopiero potem myślę o reszcie.
Sklep czy katalog
To pierwsze pytanie i odpowiedź nie zawsze brzmi „sklep”. Sklep z koszykiem i płatnością pasuje do sprzedaży detalicznej, gdzie cena jest jedna, a zamówienie małe. W hurcie cena zależy od ilości, od odbiorcy i od terminu, dochodzi transport paletowy i odroczona płatność. Tego nie da się uczciwie zamknąć w przycisku „Kup teraz” i nie trzeba, bo kupiec hurtowy i tak chce najpierw porozmawiać.
Często najlepiej działa połączenie jednego i drugiego. Tak wygląda strona winnicy, którą przebudowałem: małe ilości sadzonek klient kupuje od ręki w sklepie, a większe zamawia przez zapytanie, które trafia do właścicieli. Opisałem to w realizacji WinoSens. Granicę między detalem i hurtem każda firma ustawia w innym miejscu, ważne, żeby strona mówiła o niej wprost.
Karta produktu dla kupca, nie dla konsumenta
Kupiec zawodowy czyta kartę produktu inaczej niż klient sklepu. Nie szuka opisu, jak produkt odmieni jego życie. Szuka danych, które wklei do swojego zestawienia. Na karcie dałbym więc:
- nazwę handlową i numer katalogowy, ten sam co na fakturze i na kartonie;
- parametry w tabeli: wymiary, wagę, materiał, warianty;
- jednostkę sprzedaży, opakowanie zbiorcze i liczbę sztuk na palecie;
- minimalne zamówienie i orientacyjny czas realizacji;
- dostępność: od ręki, na zamówienie, sezonowo;
- pliki: kartę techniczną, atest, deklarację, instrukcję.
Numer katalogowy wygląda na drobiazg, a jest najczęściej wpisywaną rzeczą w wyszukiwarce na stronie producenta. Stały klient nie przegląda kategorii, tylko wpisuje symbol, więc wyszukiwarka musi go znać także bez kresek i spacji.
Ceny: pokazać, ukryć czy „na zapytanie”
Tu są trzy szkoły i każda ma sens w innej firmie. Ceny jawne oszczędzają czas obu stronom i odsiewają zapytania bez szans. Ceny po zalogowaniu pozwalają mieć różne cenniki dla różnych odbiorców, ale wymagają zakładania kont i pilnowania, kto ma jaki rabat. „Cena na zapytanie” jest najprostsza i przy produktach liczonych pod zamówienie często jedyna uczciwa.
Gdy cen nie ma, strona musi dać kupcowi coś w zamian, żeby wiedział, czy w ogóle pytać: minimalne zamówienie, przedział ilości, od którego zaczyna się hurt, czas odpowiedzi na zapytanie. Samo „zapytaj o cenę” przy każdym produkcie, bez żadnej innej informacji, wygląda jak zamknięte drzwi.
Koszyk zapytań zamiast formularza kontaktowego
Zwykły formularz „napisz do nas” zmusza kupca do przepisywania nazw produktów z pamięci. Lepiej działa koszyk zapytań: przy każdym produkcie jest przycisk „Dodaj do zapytania” i pole z ilością, a na końcu kupiec wysyła całą listę z danymi firmy. Wystarczy mu NIP, bo nazwę i adres da się pobrać z rejestru, tak jak robię to w panelu klienta na swojej stronie.
Handlowiec dostaje wtedy gotową listę pozycji z ilościami, a nie maila „proszę o ofertę na Państwa produkty”. Może odpowiedzieć tego samego dnia i właśnie szybkość odpowiedzi najczęściej rozstrzyga, kto dostanie zamówienie.
Co dzieje się z zapytaniem po wysłaniu
Zapytanie nie powinno kończyć życia w skrzynce jednej osoby. W panelu zapytań każde powinno mieć status, na przykład nowe, wycenione, zamówione albo odrzucone. Widać wtedy, kto je prowadzi i ile czeka bez odpowiedzi. Właściciel raz w tygodniu patrzy na listę i wie, co się dzieje ze sprzedażą, bez pytania handlowca. Ten sam mechanizm opisuję szerzej we wpisie CRM dla małej firmy.
Jedna uwaga prawna, o której producenci często nie wiedzą. Odpowiedź na zapytanie, które kupiec sam wysłał, jest w porządku. Rozsyłanie cennika do firm, które o niego nie prosiły, wymaga już ich wcześniejszej zgody, co opisałem we wpisie wysyłanie ofert mailem do firm. Dobry katalog rozwiązuje ten kłopot sam, bo to kupiec przychodzi i pyta.
Stały odbiorca zamawia to samo co miesiąc
Większość obrotu w hurcie robią ci sami odbiorcy, którzy co kilka tygodni zamawiają prawie tę samą listę. Dla nich dodałbym do katalogu logowanie kodem z maila, bez hasła, i historię wysłanych zapytań z przyciskiem „Zamów ponownie”. Kupiec otwiera ostatnią listę, poprawia dwie ilości i wysyła, co zajmuje mu minutę zamiast kwadransa. Handlowiec z kolei widzi przy zapytaniu, że to stały klient i co brał ostatnio, więc nie musi szukać poprzedniej oferty w poczcie. To mały dodatek, a właśnie on sprawia, że odbiorcy przestają zamawiać telefonicznie i wszystko zaczyna przechodzić przez jedno miejsce.
Zdjęcia i pliki
W katalogu B2B zdjęcie ma pokazać produkt tak, żeby dało się go rozpoznać i ocenić wykonanie: całość na jednolitym tle, zbliżenie na detal, produkt w opakowaniu zbiorczym. Wszystkie w tym samym stylu, bo katalog ze zdjęciami z trzech różnych telefonów wygląda jak trzy różne firmy. Takie sesje robię też sam, opis jest na stronie zdjęć produktowych roland4foto, a różnice między packshotem i aranżacją we wpisie zdjęcia produktów do sklepu.
Pliki do pobrania trzymałbym przy produkcie, a nie w osobnej zakładce „Do pobrania” z listą czterdziestu PDF-ów. Kupiec, który ogląda konkretny wyrób, chce jego kartę techniczną, a nie szukać jej po nazwie pliku.
Katalog, który znajdzie też Google
PDF z katalogiem jest dla wyszukiwarki jednym długim dokumentem. Katalog zrobiony jako strony daje każdemu produktowi własny adres, tytuł i opis, więc ktoś, kto wpisuje w Google nazwę wyrobu z dopiskiem „producent” albo „hurt”, może trafić prosto na kartę. Google opisuje, jakie dane o produkcie rozumie, w dokumentacji uporządkowanych danych produktu. Przy katalogu bez cen wpisuje się tam mniej pól, ale nazwa, zdjęcie, opis i symbol dalej robią swoje.
Dochodzi druga wersja językowa. Producent, który sprzedaje za granicę, potrzebuje kart po angielsku z tymi samymi numerami katalogowymi, bo to po nich kupiec z Niemiec czy Czech rozpozna produkt.
Od czego zacząć
Zacząłbym od Excela, który już jest. Jedna linia na produkt, a w kolumnach to, co wymieniłem przy karcie produktu. Ten arkusz od razu pokazuje, czego brakuje, zwykle zdjęć i wag, i od razu jest wsadem do strony, bo katalog da się z niego zaimportować zamiast wklepywać ręcznie. Potem decyzja o cenach, potem koszyk zapytań. W tej kolejności pierwsza wersja katalogu powstaje szybciej, niż się wydaje, a kolejne produkty dochodzą już w panelu.
Jak wygląda cała strona dla firmy produkcyjnej, opisuję na stronie strona dla producenta i sprzedaży hurtowej.